In de wereld van de natuur zijn woorden de brug die onze gedachten en ervaringen met elkaar verbindt. Neem bijvoorbeeld de wonderlijke dans van licht en leven in de bladeren, prachtig beschreven in de woorden van Kate Atkinson:
“…dwarsdoorsnede van een blad: lichtfotonen spurten in precies 8.3 seconden langs zonnestraalpijlen naar beneden en spatten door de buitenste laag van de opperhuid naar de kern van het pallissadeweefsel. De lichtmoleculen snellen het bladgroen binnen, de volmaakte groene schijfjes van de grana in. Het licht wordt verder en verder naar binnen gezogen, hulpeloos aangetrokken door het magnesium in de kern van de kleine bladgroenmoleculen. Licht en groen omhelzen elkaar, dansen gedurende een minieme fractie van tijd een wilde mambo van opwinding terwijl de kleine lichtmolecule zijn energie afgeeft. De bladgroenmolecule is zo opgewonden door deze ontmoeting dat hij een watermolecule in waterstof en zuurstof splitst. De plant brengt zuurstof in de lucht die wij kunnen inademen. De waterstof verandert koolstofdioxide in suiker, waarmee nieuw plantmateriaal wordt gebouwd. In tegenstelling tot de plant kunnen wij onze eigen voedselmoleculen niet uit licht produceren en daarom moeten wij planten eten of dieren die zich met planten voeden, en dus zouden we zonder de fotosynthese niet kunnen bestaan…”
Deze woorden brengen ons dichter bij de magie van de fotosynthese, het proces dat ons leven mogelijk maakt. Lichtfotonen die de bladeren binnenkomen, zetten een serie van gebeurtenissen in gang die essentieel zijn voor ons voortbestaan.
Wanneer de lichtmoleculen het bladgroen binnenkomen, worden ze onweerstaanbaar aangetrokken door het magnesium in de bladgroenmoleculen. Deze ontmoeting creëert een dynamische interactie, waarbij licht en groen samen een opwindende dans aangaan. Deze woorden schilderen een levendig beeld van het proces dat onze wereld draaiende houdt.
De ontmoeting tussen licht en bladgroen is zo intens dat het resulteert in de splitsing van watermoleculen in waterstof en zuurstof. Deze zuurstof wordt in de lucht vrijgegeven, zodat wij kunnen inademen. Dankzij fotosynthese wordt waterstof omgevormd tot suiker, waarmee nieuw plantmateriaal wordt opgebouwd.
Het is belangrijk te realiseren dat, in tegenstelling tot planten, wij onze eigen voedselmoleculen niet uit licht kunnen produceren. Daarom zijn woorden niet alleen cruciaal voor communicatie; ze zijn ook essentieel voor ons begrip van de natuur en ons voortbestaan. We zijn afhankelijk van planten of de dieren die zich met planten voeden, en zonder deze processen, die we met onze woorden beschrijven, zouden we niet kunnen overleven.
Laten we de kracht van woorden blijven waarderen en gebruiken om de wonderen van de natuur te delen en te begrijpen.
